d.andryszczak@gmail.com  508 279 634

Msze Św.

Kaplica pw. św. Jana Pawła II (szpital):
w niedziele i święta nakazane: 11:30
od poniedziałku do piątku: 15:00
w soboty: nie ma Mszy św.

Kaplica pw. św. Faustyny (hospicjum):
w niedziele i święta nakazane: 13:30

Kaplica pw. św. Jana Bożego (centrum zdrowia psychicznego):
w środy: 17:30

Więcej nabożeństw

Spowiedź Św.

poniedziałek - piątek, niedziela:
w kaplicy szpitalnej - 15 minut przed Mszą św.
oraz po wcześniejszym umówieniu się telefonicznym

BÓG JEST MIŁOŚCIĄ I MIŁOSIERDZIEM SAMYM. SKORZYSTAJ ZE SPOWIEDZI ŚW. W SZPITALU I POZWÓL JEZUSOWI, ABY CIĘ UZDROWIŁ!

SKORZYSTAJ Z POMOCY NA TEMAT SPOWIEDZI ŚW.

ZAJRZYJ TU: https://dobraspowiedz.pl

Więcej informacji

Msze Św. i nabożeństwa

Kaplica pw. św. Jana Pawła II (szpital):
w niedziele i święta nakazane: 11:30
od poniedziałku do piątku: 15:00
w soboty: nie ma Mszy św.

Kaplica pw. św. Faustyny (hospicjum):
w niedziele i święta nakazane: 13:30

Kaplica pw. św. Jana Bożego (centrum zdrowia psychicznego):
w środy: 17:30


Nabożeństwa:

Kaplica pw. św. Jana Pawła II (szpital):

Adoracja Najświętszego Sakramentu
codziennie (poniedziałek-piątek) – 30 minut przed Mszą św.

Koronka ku czci Miłosierdzia Bożego
codziennie (poniedziałek - piątek) – 15 minut przed Mszą św.

Nabożeństwo do św. Jana Pawła II
w poniedziałki – po Mszy św.

Nabożeństwo do św. Józefa
w środy – po Mszy św.

Nabożeństwa okresowe (różańcowe, majowe, czerwcowe)
codziennie (poniedziałek-piątek) – pół godziny przed Mszą św.

Nabożeństwa wielkopostne (pół godziny przed Mszą św.)
Gorzkie Żale – w czwartek;
Droga Krzyżowa – w piątek

Spowiedź Św.

poniedziałek - piątek, niedziela:
w kaplicy szpitalnej - 15 minut przed Mszą św.
oraz po wcześniejszym umówieniu się telefonicznym

BÓG JEST MIŁOŚCIĄ I MIŁOSIERDZIEM SAMYM. SKORZYSTAJ ZE SPOWIEDZI ŚW. W SZPITALU I POZWÓL JEZUSOWI, ABY CIĘ UZDROWIŁ!

SKORZYSTAJ Z POMOCY NA TEMAT SPOWIEDZI ŚW.

ZAJRZYJ TU: https://dobraspowiedz.pl

Rachunek sumienia chorego

  1. Czy kocham Boga całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem?
  2. Czy wierzę w Boga i w to wszystko, co On objawił, a co Kościół podaje mi do wierzenia?
  3. Czy kocham i akceptuję samego siebie? Czy jestem wdzięczny Bogu za życie?
  4. Jak znoszę cierpienie, które mnie dotyka?
  5. Czy modlę się o uzdrowienie?
  6. Czy potrafię przyjąć cierpienie, wierząc że „Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra” (Rz 8,28)?
  7. Czy poddaję się leczeniu? Czy stosuję się do zaleceń lekarzy?
  8. Czy cierpliwie znoszę uciążliwości związane z chorobą (np. niemożność opuszczenia łóżka, pobyt w szpitalu, nieprzyjemne zabiegi)?
  9. Czy jestem wdzięczny lekarzom, pielęgniarkom, opiekunom, rodzinie za ich troskę i opiekę?
  10. Czy potrafię poprosić o pomoc?
  11. Czy nie wymagam, aby zajmowano się tylko mną? Czy nie wykorzystuję innych?
  12. Czy jestem wyrozumiały? Czy zdaję sobie sprawę z trudu jaki ponoszą opiekujące się mną osoby?
  13. Czy nie zazdroszczę innym zdrowia, lepszego życia, pieniędzy?
  14. Czy nie szkodziłem sobie na zdrowiu, np. przez nadmiar jedzenia, palenia tytoniu, picia alkoholu, przeciążenie pracą, lekceważenie snu, wypoczynku, zaniedbywanie leczenia?
  15. Czy nie popadałem w rozpacz?
  16. Czy nie odwróciłem się od Boga, obwiniając Go za swoją chorobę?
  17. Czy jeśli nie mogę uczestniczyć we Mszy św. to dbam o to, aby kapłan odwiedzał mnie z Najświętszym Sakramentem np. w pierwsze piątki miesiąca?
  18. Czy staram się uczestniczyć we Mszy św. poprzez transmisje telewizyjne czy radiowe?
  19. Czy nie manipuluję innymi usiłując wzbudzić ich litość, współczucie?
  20. Czy nie izoluję się od ludzi?
  21. Czy nie usiłowałem odebrać sobie życie?
  22. Czy staram się trwać w łasce uświęcającej?
  23. Czy skorzystałem z Sakramentu Namaszczenia Chorych?
  24. Czy byłem życzliwy i łagodny dla innych?
  25. Czy potrafiłem nieść pociechę innym chorym?
  26. Czy nie jestem uciążliwy i złośliwy?
  27. Czy nie szantażuję emocjonalnie swoich bliskich?
  28. Czy nie uważam, że mi się wszystko należy?
  29. Czy nie wyolbrzymiam swojej choroby, aby skupić na sobie uwagę otoczenia?
  30. Czy ufam Bogu? Czy nie wątpię w Jego istnienie, opiekę?
  31. Czy nie powoduję konfliktów, awantur, sprzeczek? Czy je łagodzę?
  32. Czy cierpliwie znoszę prześladowania, dyskryminację, wyśmiewanie ze względu na wiarę?
  33. Gdzie i w czym szukam ratunku, gdy cierpię? Czy zwracam swe serce do Jezusa?
  34. Czy nie rozważałem eutanazji?
  35. Czy szanuję niezbywalne prawo do życia każdego człowieka, od jego poczęcia aż do naturalnej śmierci?
  36. Czy jestem skromny i powściągliwy?
  37. Czy nie usprawiedliwiam swojego lenistwa chorobą?
  38. Czy troska o zdrowie duszy jest dla mnie równie ważna, co troska o ciało?
  39. Czy nie trwałem w grzechu ciężkim, odkładając spowiedź?
  40. Czy staram się regularnie spowiadać?
  41. Czy w życiu kieruję się miłością bliźniego?
  42. Czy spełniam uczynki miłosierne co do ciała?
  43. Czy nie krzywdziłem bliźnich w myślach: poprzez osądy, potępienie, nienawiść, wywyższanie się nad innych, pożądliwość ciała, zazdrość, poniżanie?
  44. Czy nie krzywdziłem bliźnich przez słowa: poprzez obmowę, plotki, kłamstwo, oszczerstwo, przekleństwo, kłótnie, złośliwość, agresję słowną, fałszywe zeznania, krzywoprzysięstwo?
  45. Czy nie krzywdziłem bliźnich przez czyny: poprzez brak szacunku do bliźnich, agresję w czynach, oszustwa, kradzież, znęcanie się psychiczne nad innymi, cudzołóstwo?
  46. Czy naruszyłem prawo do życia lub zdrowia, sławy lub honoru, albo cudzego majątku? Czy wyrządziłem jakąś szkodę bliźnim?
  47. Czy starałem się pokonywać złe skłonności, nałogi i namiętności jak zazdrość, nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu, alkoholizm?
  48. Czy dążyłem do poprawy i podnosiłem/am się po każdym upadku?
  49. Czy nie zaparłem się wiary, wstydziłem się swojej wiary, odwodziłem innych od Boga? Czy potrafiłem przyznać się do swojej wiary?
  50. Czy wybaczam?

Opracowała: Magdalena Pawełczyk (żródło: https://dobraspowiedz.pl/)

Namaszczenie chorych

W Kościele katolickim Namaszczenie chorych zostało odnowione w wyniku Reformy liturgicznej soboru watykańskiego II. 30 listopada 1972 roku papież Paweł VI wydał na ten temat konstytucję Sacram Unctionem Infirmorum. Współcześnie kładzie się nacisk na znaczenie uzdrawiające namaszczenia. Jak zauważył Katechizm Kościoła Katolickiego, choć w historii udzielania tego sakramentu doszło do ewolucji w kierunku rytu przedśmiertnego, jednak nigdy nie zapomniano o jego mocy przywracania zdrowia ciała i duszy

Do obrzędu używa się oleju chorych (łac. oleum infirmorum), poświęconego przez biskupa w Wielki Czwartek lub przez delegowanego kapłana. Sakrament ten dana osoba może przyjąć wielokrotnie, ilekroć nastąpi u niej znaczące pogorszenie stanu zdrowia (KKK 1515). Jeżeli choroba uniemożliwia spowiedź, łaską sakramentu, jako aktu Kościoła, któremu zostało powierzone zadanie rozwiązywania i związywania (por. Mt 18,18) jest także odpuszczenie grzechów.

Trzy sakramenty, namaszczenie, jako sakrament Ducha Świętego, udzielane razem z poprzedzającą je spowiedzią (= sakramenty uzdrowienia) i następującą po nim Eucharystią – są w pewnym sensie odpowiednikiem Sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego. Z reguły, w pierwszych wiekach Kościoła udzielano ich w następującej kolejności: w czasie Nocy paschalnej najpierw był chrzest, po którym następowało namaszczenie bierzmowania, a następnie ochrzczonych prowadzono na wspólną Eucharystię, włączając ich do wspólnoty Kościoła, jakby byli już w nowo odzyskanym raju.

eKai
Katechizm Kościoła Katolickiego
Langusta na palmie
Katoflix - filmy katolickie VOD
Brewiaż
Serwis niedziela.pl
Serwis W Drodze
Nasz Dziennik
Telewizja trwam